 Harry Wolfkamp (Dalfsen, 1960) is een lyrisch abstract schilder. Het spanningsveld tussen kleur, materie en geest, dat in zijn werk wordt opgeroepen vertegenwoordigt het meest wezenlijke kenmerk van schilderkunst.
Opleiding aan de Academie Minerva te Groningen.
www.harrywolfkamp.nl
|
 Charlotte Molenkamp volgde een opleiding aan de St. Joost Academie in Breda en bezocht daarna de Kunstacademie in Tilburg. Zij is de dochter van de bekende schilder Nico Molenkamp.In 1982 exposeerde zij voor het eerst. Al vrij gauw kon men in haar gouaches en olieverfschilderijen een 'tone of voice' onderkennen, ook al bleef zij dicht in de buurt van een lyrisch expressionisme van abstracte huize.
In de loop van de jaren heeft Charlotte Molenkamp een vrije verhouding tot de visuele werkelijkheid bereikt. Daaruit is een vorm van puur schilderen ontstaan. Zonder de olieverf uit te putten weet zij een wereld te creëren die zich visueel in vorm- en kleurbesef van veel andere lyrische abstracties onderscheidt. Charlotte Molenkamp weet meer en meer te komen tot werken die een werkelijkheid aan het licht brengen, die daarvoor niet bestond. Op intrigerende wijze schildert zij lyrische abstracte schilderijen, voortkomend uit observatie, niet de fotografische, de uitbeeldende, maar de innerlijke die als een gunst plotseling om de hoek komt kijken en waaraan men met eigen inzichten gestalte dient te geven.
|
 Onno Boerwinkel, 1950, volgde een opleiding aan de Rijksacademie voor Beeldende Kunst in Amsterdam. Opvallend aan de werkwijze van Onno Boerwinkel is dat hij abstract begint maar concreet eindigt. Zijn pastels vertonen een levendige toets. Een wirwar van vlekjes en vegen kenmerken zijn handschrift. Ze zijn van essentieel belang omdat ze het beeld completeren, het maken tot wat het is. Boerwinkel zoekt de onderwerpen voor zijn pastels in Italiaanse straattaferelen, families op het strand, zorgeloos onder kleurrijke parasols of vissers op een pier.
|
 Susan Schildkamp (1957) volgde haar opleiding aan de Koninklijke Academie te Den Haag en heeft inmiddels haar naam gevestigd. Landschappen, mensen, gebouwen en niet in de laatste plaats sferen worden door haar weergegeven als voorstellingen tussen waak en droom. Huizen deinen mee op de wind, een toren lijkt als uit de hemel gevallen, een kermispaardje zweeft boven het water. Het landschap vervaagt, soms lijkt de onderkant hemel en de bovenkant zee.
Het werk van Susan Schildkamp is zowel in abstracte als in realistische zin stelliger geworden. Toch is er geen sprake van een contrast, het is een schaduwloos geheel. Dat geldt niet alleen voor de beheersing van het beeld, maar ook voor de weerkaatsing van het licht. Ook een dreigende lucht kan helderblauw zijn. Susan Schildkamp slaagt er steeds weer in om het leven kleur te geven.
|
 Voor Robert Pennekamp, geboren in 1963 te Uithoorn, is het leven een kunst. Zijn kunst is daarom levend. Met gebruik van primaire kleuren in abstracte expressie maakt Robert Pennekamp schilderijen die dynamisch, speels, expressief, licht en krachtig zijn.
Je kan er meerdere dingen in zien of kanten mee op waardoor ze blijven boeien en spannend blijven. Voor hem moeten de schilderijen "magisch en interessant" blijven, hetgeen hij verwezenlijkt door ze minimaal een maand zelf aan de huur te hangen. Als hij ze dan nog goed, spannend en interessant vind, zijn ze af.
|
 Jan Commandeur (1654), een schilder pur sang, laat zich zichtbaar inspireren door een plek of een landschap. Maar hij schildert eerder de herinnering aan die plek, de stemming die het bij hem oproept, dan het landschap zelf. De vitaliteit en kracht van de natuur is voelbaar in zijn doeken door Commandeurs' expressionistische, geladen penseelstreken en door zijn haast symbolistisch kleurgebruik.
|
 Mark van der Staay (1970) maakt eigenzinnige kleurrijke composities waarin ruimtelijke objecten in een vervreemdend perspectief hun spel spelen op het grensvlak van herkenning en abstractie. Hij streeft hierbij naar eenheid van kleur en verwerkt tegenstellingen als licht-donker en lijn-vorm. Deze multi-stijl benadering levert verrassende schilderijen op met grote zeggingskracht. "Ieder schilderij dat ik maak, is de meest integere weergave van mijn constructieve wil."
|
 Voor 2008 selecteerde Lawton het kunstwerk "David" van Claus Costa.
Het centrale thema van de schilder is: de georganiseerde chaos van de beelden communiceren direct met ons.
Klassieke kunstthema's, iconen en beroemdheden zijn de belangrijkste inspiratiebronnen voor Claus Costa's werk. De werken van deze kunstenaar hebben als doel de hedendaagse chaos van beelden waarin we leven te organiseren, ze mooi en betekenisvol te maken.
Costa's geest is een achtbaan van ideeën en invloeden. Creativiteit en vrijheid hebben zijn leven beheerst sinds zijn tante hem op jonge leeftijd de basis van kunst heeft geleerd. Dit heeft zijn hart geopend naar wat zijn niet te stillen passie zou worden. Met Michelangelo als eerste inspiratie heeft Claus nooit de iconen van klassieke kunst achtergelaten. Maar als man van zijn tijd, is hij verbonden met de media en vertaalt hij wat hij ziet naar een aangename ervaring voor de kijker.
Claus heeft de macht en gevoeligheid om met vele elementen een leeg schilderdoek te bewerken met delicate en expressieve kanten van zijn eigen intense emoties. De resultaten zijn altijd zeer hedendaags en hebben de kracht om zeer direct met ons te communiceren.
|
 Voor 2009 selecteerde Lawton een schilderij van Elka Oudenampsen.
Na haar studie aan de Hogeschool voor de Kunsten in Arnhem heeft Oudenampsen een rijke vormentaal ontwikkeld waarin zij geabstraheerde voorstellingen op kleurrijke, vaak grote schilderijen realiseert. In 1999 heeft zij de Philips Morris Kunstprijs ontvangen.
De composities die zij schildert zijn vooraf samengesteld uit collages van fotomateriaal, waaruit landschappen, figuren, interieurs en stillevens worden samengesteld. Verschillende fragmenten, kleurvlakken, plasticiteit en kleurovergangen worden verdeeld over het vlak, zodat een sprekend beeld ontstaat. Oudenampsen vermijdt fotografische stilstand, maar creëert een gestileerd beeld. Zij kiest voor eenvoudige, elementaire vormen en onderzoekt daarbij de verhoudingen van de vormen onderling en binnen het totale beeld. Zij schildert het werk in eenvoudige en heldere handelingen.
Dikwijls zijn de vormen zozeer vereenvoudigd dat zij hun betekenis ontlenen aan de context waarin zij geplaatst zijn. Op recente schilderijen zijn de vormen hierdoor helemaal niet meer te herleiden naar de ons omringende werkelijkheid. Relaties en het samen gaan van de vormen en figuren zijn op deze werken het onderwerp geworden, zij vormen een woordloos beeld.
Al schilderend ontstaat er een dialoog tussen de verschillende fragmenten op het schilderij.
|
 Nico Molenkamp, (1920- 1998 Enschede)
Het palet van Nico Molenkamps schilderijen wordt vaak gekenmerkt door opvallende, tonale kleurstellingen. Op vele doeken ziet men afgewogen schakeringen, onverwachte accenten en tinten én gedurfde contrasten. De uitgebeelde thema’s zoals het circus, de kermis, het theater, lijken veelal bewust ‘vlak’ te zijn geschilderd. Bovendien zijn ze dikwijls in een ‘ondiepe’ ruimte geplaatst. De vormentaal van zijn dier- en mensfiguren heeft als gevolg van deze aanpak bij tijd en wijle een ‘sculpturale’ uitstraling. In Molenkamps werk lijkt het bovendien zelden om de representatie van bestaande personages te gaan.
Hij kadert zijn onderwerpen op speciale, haast filmische wijze. Alle figuren zijn deels ‘ afgesneden’. Het is alsof hij, als een cameraman, iedere keer opnieuw inzoomt op zijn onderwerp en het tegelijkertijd uitvergroot. De monumentaliteit van Molenkamps werk draagt er mede toe bij dat de kijkers het gevoel krijgen dat zij op de huid van het onderwerp zitten.
|
